top of page

Ήρθε ο Νόμος 5314/2026 φέρνοντας αλλαγές στα δημοτικά τέλη διαφήμισης.

πριν από 2 ημέρες
διαβάστηκε 6 λεπτά

Σχεδόν 70 χρόνια νομοθεσίας συγκεντρώνονται στον Ν. 5314/2026, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Α΄103/29.06.2026, ομαδοποιώντας αλλά και φέρνοντας σημαντικές αλλαγές σε απαιτήσεις και τέλη διαφήμισης για υπαίθρια διαφήμιση, φωτεινές επιφάνειες, οχήματα και εκθέσεις.


Τα τέλη διαφήμισης στην Ελλάδα έχουν νομοθετικές ρίζες που φτάνουν μέχρι το Βασιλικό Διάταγμα του 1958, το οποίο εξακολουθούσε μέχρι πρόσφατα να αποτελεί τη βασική αναφορά για τον υπολογισμό σημαντικού μέρους των δημοτικών τελών διαφήμισης.


Όχι βέβαια αναλλοίωτο. Στα σχεδόν 70 χρόνια που μεσολάβησαν, το πλαίσιο τροποποιήθηκε επανειλημμένα, προστέθηκαν κατηγορίες, άλλαξαν συντελεστές και δημιουργήθηκε ξεχωριστή νομοθεσία για την υπαίθρια διαφήμιση.


Το 1990, ο Ν. 1900/1990 αντικατέστησε ουσιαστικά το άρθρο 15 του παλιού Βασιλικού Διατάγματος, ενώ το 2001 ο Ν. 2880/2001 προχώρησε σε νέες τροποποιήσεις στις κατηγορίες και στον τρόπο επιβολής του τέλους. Την ίδια χρονιά, ο Ν. 2946/2001 ρύθμισε ειδικότερα την υπαίθρια διαφήμιση, καθορίζοντας χώρους, άδειες, διαφημιστικά πλαίσια, απαγορεύσεις και κυρώσεις, χωρίς όμως να αντικαταστήσει το υφιστάμενο σύστημα υπολογισμού των τελών.


Σε αυτή τη μακρά και αρκετά κατακερματισμένη νομοθετική διαδρομή έρχεται πλέον ο Ν. 5314/2026. Με τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το καθεστώς συγκεντρώνεται στα άρθρα 416–418, αναδιοργανώνεται σε έξι κατηγορίες και επικαιροποιείται.


Ήρθε ο Νόμος 5314/2026 φέρνοντας αλλαγές στα δημοτικά τέλη διαφήμισης.

Τι προβλέπει ο Νόμος 5314/2026 για διαφημιστικές δραστηριότητες;

Το άρθρο 416 ορίζει ευρύτατα και κωδικοποιεί τη δραστηριότητα προβολής διαφήμισης, καλύπτοντας μηνύματα οικονομικού, κοινωνικού ή πολιτιστικού χαρακτήρα σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους. Παράλληλα προβλέπει συγκεκριμένες εξαιρέσεις, μεταξύ άλλων για εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση, ιστοσελίδες, online πλατφόρμες και μηχανές αναζήτησης.


Και δεν πρόκειται μόνο για κωδικοποίηση. Μαζί με τη συγκέντρωση του παλιού πλαισίου εισάγονται και ουσιαστικές αλλαγές, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για τον εκθεσιακό κλάδο τη δημιουργία αυτοτελούς τέλους για τη συμμετοχή σε εκθέσεις.


Το 2026 δεν δημιουργείται από το μηδέν το τέλος διαφήμισης. Αλλάζει το νομοθετικό “σπίτι” του και, ταυτόχρονα, αλλάζουν ουσιαστικά επιμέρους κατηγορίες και επιβαρύνσεις.

Πριν όμως μπούμε στα πιο βαθιά του Ν. 5314/2026 θα θυμηθούμε πώς φτάσαμε από το 1958 στο 2026;

Γιατί η ιστορία του τέλους διαφήμισης δεν ξεκινά σήμερα. Το σημερινό πλαίσιο αποτελεί αποτέλεσμα διαδοχικών παρεμβάσεων επί δεκαετίες.

Έτος

Νομοθέτημα

Τι Έφερε ή/ και τι Άλλαξε

1958

Β.Δ. 24.9/ 20/10/1958

Δημιουργείται η βασική νομοθετική βάση για τα έσοδα Δήμων και Κοινοτήτων και το τέλος διαφήμισης.

1990

Ν. 1900/1990

Αντικαθίσταται ουσιαστικά το άρθρο 15 και οργανώνεται το τέλος σε κατηγορίες, με συντελεστές ανά μορφή διαφήμισης.

2001

Ν. 2880/2001

Τροποποιείται ξανά το οικονομικό σκέλος, μεταξύ άλλων με συντελεστή 2% για συγκεκριμένες διαφημιστικές και προωθητικές δαπάνες.

2001

Ν. 2946/2001

Θεσπίζεται το βασικό πλαίσιο λειτουργίας της υπαίθριας διαφήμισης: χώροι, άδειες, πλαίσια, απαγορεύσεις και κυρώσεις. Για το τέλος εξακολουθεί να παραπέμπει στο άρθρο 15 του Β.Δ. του 1958.

2026

Ν. 5314/2026

Το τέλος διαφήμισης εντάσσεται πλέον στον νέο Κώδικα, στα άρθρα 416–418, αναδιαρθρώνονται οι κατηγορίες και προστίθεται ειδική κατηγορία για τις εκθέσεις.


Τι αλλάζει σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς;

Η αλλαγή δεν είναι ίδια σε όλες τις κατηγορίες. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχουμε κυρίως αναδιοργάνωση και απλοποίηση. Για παράδειγμα, οι φωτεινές και φωτιζόμενες διαφημίσεις συγκεντρώνονται πλέον σε μία κατηγορία με ενιαίο εύρος 10€-50€ ανά τ.μ. ετησίως. Σε άλλες περιπτώσεις διατηρείται ουσιαστικά η ίδια οικονομική φιλοσοφία. Το 2% επί της διαφημιστικής δαπάνης είχε ήδη καθιερωθεί από το 2001 για σειρά προωθητικών ενεργειών και προβολών προϊόντων.


Το παλιό πλαίσιο, ωστόσο, κουβαλούσε ακόμη νομοθετικές κλίμακες που είχαν αρχικά διατυπωθεί σε δραχμές. Ο Ν. 1900/1990, για παράδειγμα, προέβλεπε για βασικές υπαίθριες επιφάνειες 50–125 δραχμές ανά τ.μ. εβδομαδιαίως, για φωτεινές επιφάνειες διαφορετικές κλίμακες ανά χώρο και για διαφημίσεις σε οχήματα 140-700 δραχμές (ναι, δραχμές, καλά είδατε...) μηνιαίως για επιφάνεια έως 30×50 εκατοστά. Οι Δήμοι είχαν δυνατότητα αναπροσαρμογής, επομένως τα ποσά αυτά δεν αποτελούσαν κατ’ ανάγκη την τελική χρέωση του 2026· δείχνουν όμως πόσο παλιά ήταν η αρχιτεκτονική του συστήματος.


Το άρθρο 417 οργανώνει πλέον το τέλος σε έξι βασικές κατηγορίες:

Κατηγορία

Ενδεικτική Εφαρμογή

Εύρος Δημοτικών Τελών

Α΄

Επιγραφές και διαφημίσεις σε ανοιχτούς χώρους, ιδιωτικά κτίρια, οικόπεδα, περίπτερα, στάσεις, σταθμούς, γήπεδα

0,25€-1,20€/τ.μ. εβδομαδιαίως

Β΄

Διαφημίσεις σε κλειστούς χώρους δημόσιας πρόσβασης και οχήματα

0,50€-2,00€ μηνιαίως, με αναλογική επιβάρυνση μεγαλύτερων επιφανειών

Γ΄

Φωτεινές ή φωτιζόμενες διαφημίσεις

10€-50€/τ.μ. ετησίως

Δ΄

Δώρα, αναμνηστικά, έντυπα και διαφημίσεις από αέρος

2% επί της διαφημιστικής δαπάνης

Ε΄

Προβολή προϊόντων και συναφείς υπηρεσίες μέσα σε καταστήματα

2% επί της διαφημιστικής δαπάνης

ΣΤ΄

Διαφημίσεις στο πλαίσιο εκθέσεων

1% επί του μισθώματος του περιπτέρου (από τον εκθέτη) και 0,5% επί των ακαθάριστων εσόδων (του διοργανωτή)

Σ.σ.: Για τις Κατηγορίες Α΄, Β΄ και Γ΄ απαιτείται άδεια Δημάρχου με ανάλογη εφαρμογή του Ν. 2946/2001. Ο νόμος προβλέπει επίσης δυνατότητα ετήσιας αναπροσαρμογής των σχετικών τελών έως 15% με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου.


Υπαίθρια διαφήμιση: η Τοπική Αυτοδιοίκηση εξακολουθεί να παίζει ρόλο:

Για την outdoor διαφήμιση, η ύπαρξη ενός εθνικού εύρους συντελεστών δεν σημαίνει ότι το τελικό κόστος είναι απαραίτητα ίδιο σε κάθε περιοχή.


Οι Δήμοι εξακολουθούν να συμμετέχουν στον καθορισμό και στην αναπροσαρμογή των σχετικών τελών, ενώ για τις Κατηγορίες Α΄, Β΄ και Γ΄ διατηρείται η σύνδεση με το αδειοδοτικό πλαίσιο του Ν. 2946/2001. Συνεπώς, πριν από μία καμπάνια outdoor απαιτείται έλεγχος όχι μόνο του μέσου και της επιφάνειας, αλλά και του Δήμου, της άδειας και της εφαρμοζόμενης κατηγορίας.


Ιδιαίτερη σημασία έχει και η νέα ενοποίηση των φωτεινών και φωτιζόμενων κατασκευών, σε μία περίοδο όπου η outdoor αγορά μετακινείται σταδιακά προς ψηφιακές επιφάνειες, LED και σύγχρονα συστήματα προβολής.


Οι εκθέσεις και τα εκθεσιακά κέντρα στο επίκεντρο των αλλαγών, των τελών αλλά και της αναβάθμισης.

Εκθέσεις: μία πραγματικά νέα κατηγορία:

Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη ουσιαστική αλλαγή του νέου πλαισίου.


Η νέα Κατηγορία ΣΤ΄ επιβάλλει τέλος διαφήμισης 1% επί του μισθώματος του ειδικού χώρου ή περιπτέρου. Το τέλος καταβάλλεται από τον εκθέτη, εισπράττεται από τη διοργανώτρια επιχείρηση μαζί με το δικαίωμα συμμετοχής και αποδίδεται σύμφωνα με τη διαδικασία του άρθρου 418.


Παράλληλα, η επιχείρηση διοργάνωσης της έκθεσης καταβάλλει επιπλέον 0,5% επί των ακαθάριστων εσόδων της ως δική της συμμετοχή στη διενέργεια της διαφήμισης.


Το 1% δεν αφορά μόνο δημοτικά ή δημόσια εκθεσιακά κέντρα. Ο νόμος δεν συνδέει την επιβάρυνση με την ιδιοκτησία του χώρου, αλλά με τη διαφημιστική δραστηριότητα που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της έκθεσης. Αυτό είναι σημαντικό να διευκρινιστεί. Ένα ιδιωτικό εκθεσιακό κέντρο δεν εξαιρείται επειδή δεν ανήκει στον Δήμο. Το άρθρο 416 καλύπτει διαφημιστικές δραστηριότητες σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους και η Κατηγορία ΣΤ΄ δεν θέτει προϋπόθεση δημοτικής ή δημόσιας ιδιοκτησίας του εκθεσιακού χώρου.


Η νέα επιβάρυνση έχει ήδη προκαλέσει αντίδραση στον εκθεσιακό κλάδο. Ο Σύνδεσμος Οργανωτών και Κατασκευαστών Εκθέσεων Ελλάδος έχει ζητήσει την επανεξέταση του μέτρου, χαρακτηρίζοντας το 1% για τους εκθέτες και το 0,5% για τις διοργανώτριες επιχειρήσεις ως 'διπλό τέλος' και θέτοντας ζητήματα σχετικά με το πρόσθετο κόστος, τις ήδη υπογεγραμμένες συμφωνίες και την έννοια των ακαθάριστων εσόδων.


Το επιχείρημα του κλάδου έχει ενδιαφέρον: μία εμπορική έκθεση δεν αποτελεί μόνο διαφημιστικό μέσο. Είναι ταυτόχρονα χώρος πωλήσεων, επιχειρηματικών συναντήσεων, εμπορικών συμφωνιών, networking και ανάπτυξης εξαγωγών. Το αν η νέα επιβάρυνση αποτυπώνει σωστά αυτή την πολυδιάστατη λειτουργία είναι ένα ζήτημα που μένει να αξιολογηθεί στην πράξη.


Όπως επίσης αλλάζει και ο χάρτης των εκθεσιακών υποδομών:

Διότι η κινητικότητα δεν περιορίζεται στη νομοθεσία των τελών. Και αυτό φαίνεται και από το γεγονό ότι στις 3 Νοεμβρίου 2026 ενεργοποιήθηκε μέσω του Προγράμματος "Ανταγωνιστικότητα" πρόσκληση ύψους 15 εκατ. ευρώ για την ανάπτυξη και αναβάθμιση εκθεσιακών κέντρων από φορείς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η δράση χρηματοδοτεί δημιουργία νέων, επέκταση και εκσυγχρονισμό υφιστάμενων περιφερειακών εκθεσιακών υποδομών, με στόχους που συνδέονται με επιχειρηματικότητα, εξωστρέφεια, καινοτομία, πράσινη μετάβαση και συνεδριακό τουρισμό. Μάθετε περισσότερα για το σχετικό πρόγραμμα.


Ο Νόμος 5314/2026 δεν αφορά μόνον την αμιγώς υπαίθρια διαφήμιση και τις εκθέσεις...

Εκτός όμως από την αμιγώς υπαίθρια διαφήμιση και τις εκθέσεις, τι άλλο αφορά

Οι διατάξεις καλύπτουν ένα πολύ ευρύτερο φάσμα δραστηριοτήτων, από εμπορικές εκθέσεις και διαφημίσεις σε γήπεδα μέχρι συγκεκριμένες προωθητικές ενέργειες σε καταστήματα και εκδηλώσεις (events).


Και για να τα λέμε όλα...:

Η ανάγκη επικαιροποίησης του παλιού πλαισίου ήταν πραγματική. Η νομοθετική του βάση είχε δημιουργηθεί πριν από δεκαετίες και αρκετές από τις αρχικές κλίμακες είχαν πλέον μικρή σχέση με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα. Η επικαιροποίηση, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε νέα επιβάρυνση είναι αυτομάτως και η βέλτιστη· ειδικά όταν επηρεάζει κλάδους που λειτουργούν ως εργαλεία εμπορικής ανάπτυξης και εξωστρέφειας.


Εκτός όπως από το διοικητικά-δημοτικά/ οικονομικά τέλη διαφήμισεων αλλάζουν-άλλαξαν σε αρκετά σημεία και οι τεχνικές προδιαγραφές της outdoor διαφήμισης άλλαξαν:

Μέσα στο 2026 άλλαξε και το τεχνικό πλαίσιο για τις κατασκευές υπαίθριας διαφήμισης, με την ΚΥΑ 39895/2026 να εισάγει νέες απαιτήσεις για τεχνική τεκμηρίωση, ασφάλεια, φωτεινές και ψηφιακές κατασκευές, φωτορύπανση και ευρωπαϊκά πρότυπα. Οι δύο εξελίξεις πρέπει να διαβάζονται συνδυαστικά: από τη μία οι τεχνικές και κατασκευαστικές απαιτήσεις και από την άλλη το νέο οικονομικό πλαίσιο των τελών.


Διαβάστε και το αντίστοιχο πολύ σημαντικό άρθρο μας, σχετικά με τις αλλαγές βιωσιμότητας που ήρθαν με τις νέες κατασκευαστικές απαιτήσεις στην υπαίθρια διαφήμιση.


Αρχεία Νομοθεσίας (Κατεβάστε):









Συμπέρασμα:

Ο Ν. 5314/2026 δεν αποτελεί απλώς ακόμη μία αλλαγή συντελεστών. Συγκεντρώνει σε έναν νέο Κώδικα ένα καθεστώς που είχε δημιουργηθεί και τροποποιηθεί αποσπασματικά επί σχεδόν επτά δεκαετίες, επαναταξινομεί τις μορφές διαφήμισης και δημιουργεί νέες οικονομικές υποχρεώσεις. Για την υπαίθρια διαφήμιση, η νέα πραγματικότητα απαιτεί ταυτόχρονο έλεγχο τεχνικών προδιαγραφών, αδειοδότησης, Δήμου και τέλους.

Για τις εκθέσεις, η νέα Κατηγορία ΣΤ΄ ανοίγει ένα εντελώς νέο κεφάλαιο, τόσο για τους εκθέτες όσο και για τους διοργανωτές. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο να γνωρίζει μία επιχείρηση πού και πώς μπορεί να διαφημιστεί. Είναι να γνωρίζει και με ποιους κανόνες, με ποιο κόστος και με ποιες νέες υποχρεώσεις.


Γεώργιος Δασκαλέλος

Σύμβουλος Βιωσιμότητας Επιχειρήσεων, Marketing και Ψηφιακού Μετασχηματισμού

Σχόλια


Marketing-Communications-Blog-And-Articles
Search By Tags
bottom of page